Vrijwilliger(s) in de kijker: Freddy en Kathleen van Chin Dojang Menen

Vandaag, donderdag 6 augustus, is het tweede deel van de sportpromotietour aan zee begonnen in Nieuwpoort. We bellen Freddy op een vrijdagmiddag net als het eerste luik van de zomertour erop zit. Na vandaag volgen nog sessies in Koksijde, Blankenberge, Westende en Knokke-Heist. Freddy en Kathleen zijn er alvast klaar voor.  Ze kunnen de jaren dat ze kinderen aan zee de beginselen van taekwondo bijbrengen al niet meer onthouden. Freddy:“We zitten momenteel in ons negende of tiende jaar. We doen het nog steeds heel graag omwille van het warme contact met de mensen hier aan de kust. En het zand tussen onze tenen”, lacht Freddy. “Ook het contact met de mensen van de bevriende vechtsportfederaties, is zo fijn. Wij kennen elkaar al jaren en zijn in al die tijd als het ware familie geworden van elkaar. Na afloop gaan we ook steeds een keer goed eten met elkaar. Er is hier dus zeker geen sprake van concurrentie tussen de verschillende vechtsporten”, laat Freddy er geen twijfel over bestaan.

Aandacht verslapt

Al is het werk op een sportpromotietour aan zee niet altijd even vanzelfsprekend. Dat kunnen we althans afleiden als Freddy verder vertelt over de minder leuke zaken? “Soms laten ouders hun kinderen van 2 à 3 jaar bij ons en gaan ze zelf rustig iets drinken. We zijn wel gewend om met kleuters te werken maar dat is wel heel jong natuurlijk”, schaterlacht Freddy. “De aandacht van de oudere kinderen is ook verslapt in de laatste jaren. Dat merken we ook in de club. Je doet iets voor maar twee seconden later zijn ze alweer alles vergeten. Maar het positieve overheerst nog altijd hoor. Laatst had ik een meisje op bezoek aan onze stand dat in het dagelijkse leven ballet deed. (verwonderd) Ze was meteen mee met alles. Het is ook soms aan de locatie gelegen . In Bredene hadden we een mindere sessie, terwijl in Wenduine het publiek heel enthousiast was. En ook opvallend, veel kinderen vinden poomsae dit jaar leuker dan kyorugi. Als je een poomsae in paar doet, dat valt meteen op bij de mensen. Dan willen ze er meteen meer van weten”, vertelt Freddy enthousiast.    

Clubwerking

Freddy Degryse (voor de niet West-Vlamingen ons: Degryse spreek je uit als Degriese) is een fenomeen in het Vlaamse taekwondo. De kranige meester is 72 jaar jong, vijfde dan en staat tijdens het seizoen nog steeds drie dagen per week taekwondoles te geven aan zijn leerlingen in Menen. Het wat rustiger aan doen en genieten van zijn pensioen, dat staat niet in Freddy’s woordenboek? “Mijn linkerknie is kapot en ik ben zes jaar geleden hersteld van kanker. Maar we gaan door. Trappen als yeop chagi en dollyo chagi moet ik tegenwoordig aan mij voorbij laten gaan op training. Maar ik leg dat goed uit aan mijn leerlingen en dan lukt dat ook. Zeker bij de klein mannen. Als ik hen vraag om een trap voor te doen, steken die allemaal hun vinger in de lucht (lacht). Mijn vrouw Kathleen helpt mij ook met de kindertrainingen. Zij heeft ook al een knie-operatie achter de rug. Toch is ze leniger dan mij”, knipoogt Freddy.

Toekomst

Over de toekomst van de club op lange termijn, tast Freddy nog een beetje in het duister. “Kathleen en ikzelf geven nog bijna alle trainingen zelf. Qua opvolging is het een moeilijk verhaal. Ik heb nog amper één zwarte band op de club. Ik vertel wellicht geen nieuwigheden als ik zeg dat het niet goed gaat. Het ledenaantal daalt elk jaar verder en als we dan eens een goed talentje hebben op de club, mag ze van de ouders geen wedstrijden doen. Dat is jammer, toch? Maar kom, we gaan er zeker nog minstens één seizoen het beste van maken”, besluit Freddy.